Je bent ambitieus of je bent het niet. Misschien een beetje nerdy, maar ik ga voor hoge cijfers. Achterliggende redenatie: als ik een laag cijfer haal, heb ik meestal niet veel begrepen van het vak en ik ben toch bezig met mijn studie om iets te leren. Sta liever niet voor gek als ik een stage/project doe, enkel omdat mijn kennis lager ligt dan je zou verwachten. Extra leuk is het, als je een keer het hoogste cijfer van de groep haalt. Geen idee waarom.
#1 Een keer de beste van de klas zijn
Het leek er even op dat dit nooit zou lukken. Mijn klasgenoten zijn slim, een paar gaan cum laude hun diploma halen. Toch is dit doel onverwacht dubbel gehaald. Maar niet bij een scheikunde vak. Ik kon als scheikundige schitteren tussen de psychobiologen en biomedici.
Het vak neurofarmacologie is een vast onderdeel voor derdejaars psychobiologie en een keuzevak voor derdejaars biomedische wetenschappen en masterstudenten. Het is opgedeeld in een biologisch deel, waarin hersenaandoeningen zoals parkinson, alzheimer, schizofrenie en depressie worden verklaard aan de hand van moleculaire pathways en receptoren. Dopamine tekorten en overschotten, agonisten en antagonisten, GPCR's en ion-kanalen, alles kwam voorbij. En een scheikundig deel, wat behandelt waarom een molecuul aan een receptor kan binden en hoe je een molecuul kunt optimaliseren zodat hij alleen aan je gewenste receptor bindt en niet aan anderen (wat ervoor zorgt dat je minder bijwerkingen krijgt). Van der Waals interactie, electrostatische interactie, waterstofbruggen, allemaal voor mij bekende stof uit het eerste jaar (ik ben nu derdejaars).
Dat scheikunde onderdeel is natuurlijk een geweldige kans om te scoren als scheikundige. Mijn basis was al veel sterker en ik geef zelf werkcollege op het niveau van de eerste colleges. Hier heb ik, tot niemands verrassing, inderdaad het hoogste gescoord. Beetje valsgespeeld eigenlijk en ik wilde het al niet mee laten tellen.
De verrassing kwam bij de toets over het research and development proces in een farmaceutisch bedrijf. Hiervoor kregen we drie dagen in het bedrijf colleges en aan het eind werden we getoetst. Hierin had ik geen voordeel ten opzichte van de andere studenten, alles was voor hen net zo nieuw als voor mij. Het enige wat we hier konden doen is alles goed onthouden, slimme aantekeningen maken en rijtjes met eigenschappen leren. Uiteindelijk de bijna maximale score behaald, tot mijn eigen verbazing.
De beste van de klas, en ik vind dat deze wel telt, want er zaten echt slimme mensen tussen. Maar ik was de grootste nerd. Ha.
Stuk metaal door je tong
Piercings fascineren me. Al jaren en ik heb geen idee waarom. Maar nooit heb ik de stap gezet om er zelf eentje te laten zetten. Niet vanwege de pijn, ik kan wel tegen een beetje pijn, maar toch wel vanwege de vooroordelen die (veel) mensen hebben. Dat piercings voor een bepaald type mensen zouden zijn, dat je er met piercings niet representatief uit kan zien en je eerder afgewezen wordt bij sollicitatiegesprekken. Nu heb ik op het moment niet de wens een representatieve functie te vervullen, een mantelpakje is zo niet mijn ding, ik ga mijn ruiten voor de toekomst niet ingooien. Dus wil ik iets wat je niet altijd kan zien.
#46 Een (niet-zichtbare) piercing
Nou wat hou je dan nog over? De tongpiercing, nah, die is alsnog zichtbaar en dat past niet bij me. Navelpiercing hetzelfde, plus dat ik daar de buik niet voor heb. Van mijn tepels blijven ze af en down under moet ik echt geen naalden hebben.
Ik had het eigenlijk al opgegeven, de mogelijkheden waren voor mij allemaal niet geschikt. Tot ik hoorde over de tongwebpiercing. Een stuk metaal door het velletje onder je tong. Je ziet het alleen als je het laat zien, maar je voelt het zelf wel altijd. En, zo vond ik op internet, het geneest snel, er is nauwelijks zwelling en mensen om je heen hoeven niet te merken dat je een verse piercing hebt. En ik vond het mooi. Hoe het had moeten worden (google).
Klinkt ideaal, dus donderdag 17 februari ben ik met een vriendin de shop binnengelopen om mijn tong te laten doorboren. Iets waar ik nu, een maand later, niet meer aan moet denken.
Het zetten zelf ging heel erg snel, binnen een halve minuut zat het staafje er al doorheen. De naald deed wel even pijn, niet extreem, maar er stroomden wel tranen over mijn wangen terwijl ik eigenlijk gewoon moest lachen. Moest wel nog een tijdje blijven zitten/liggen omdat ik niet helemaal lekker was. Tijdens het naar huis fietsen merkte ik wel dat er wat zwelling ontstond, het praten ging wat minder lekker. Maar de piercing zelf voelde wel heel prettig aan en ik was er echt blij mee. Thuisgekomen lukte eten ook niet echt, zelfs vloeibaar eten was problematisch. Toen hadden alarmbellen al moeten gaan rinkelen. 's Avonds was de zwelling al zo erg dat ik een onderkin gekregen had, en het vlees onder mijn tong opgezwollen was waardoor het tegen mijn tanden aankwam. Ik heb een foto van de zwelling + piercing gemaakt..
Iedereen die bovenstaande beschrijving al onsmakelijk vindt of zich niet lekker begint te voelen: lees niet verder. Dit is geen leuk verhaal, dit is mijn ervaring met een piercing die compleet misgaat. De foto's zitten daarom ook onder een linkje.
Slapen ging niet zo goed, het deed toch wel behoorlijk pijn ondanks de pijnstillers. Mijn dag op school heb ik niet af kunnen maken, halverwege de dag kon ik mijn nek niet meer draaien, bijna niet meer praten door de zwelling, met heel veel moeite slikken en ik had een vreselijke hoofdpijn. In de hoop dat alles beter zou worden, ben ik even gaan slapen. Helaas, bij het wakker worden was de pijn nog net zo heftig. De zwelling was ondertussen zo erg dat de balletjes half in mijn tong verdwenen waren en ik geen verstaanbare klanken meer kon uitstoten. Ook had ik al een dag niets meer gegeten en kon ik mijn eigen speeksel zelfs niet meer doorslikken.
Teruggaan naar de shop was niet leuk. De pijn was erg, en ik wist dat het nog meer pijn zou doen om het staafje eruit te halen. Ik hoopte dat ze er dan een langer staafje in zouden zetten. Die hoop werd direct in de grond gemept, ik had een afstotingsreactie en dat zou alleen beter worden als de piercing eruit ging. Een halfuur heeft het geduurd, met veel tranen en paniek, en toen was hij eruit. En het voelde helemaal niet beter. Ik baalde dat ik geen piercing meer had, en in feite betaald had voor een ontstoken tong.
's Avonds bij mijn ouders zakte de zwelling onder invloed van ibu een beetje af. Eten was nog steeds niet mogelijk. Drinken ging met kleine slokjes. 's Nachts heeft mijn vader regelmatig gecontroleerd of ik nog wel goed ademde, de schat. Bij het opstaan meteen weer een ibu ingenomen en toen ging het mis. Goed mis. Om door te slikken gebruik je je tong, en de beweging zorgde ervoor dat de zwelling erger werd dan wanneer dan ook. Mijn tong was zo dik geworden dat ik mijn kiezen niet meer op elkaar kon zetten en mijn mond wijd open moest doen om te kunnen ademen (ik had een lichte verkoudheid en kon niet door mijn neus ademen). Een klein beetje zwelling extra en ademen zou niet meer mogelijk zijn.
Dus zaterdagochtend zat ik in het ziekenhuis bij de huisartsenpost, waar de zuster heel veel medelijden met me had. Antibiotica was wel nodig omdat er 'functieverlies' was: ik kon mijn tong niet bewegen en de zwelling was heftig te noemen. Met daarbij een opdracht: je moet weer gaan drinken. Hoeveel pijn het ook deed, ik moest verplicht een liter drinken die dag om uitdroging te verkomen. Ik had al twee dagen bijna niet gedronken. Zou ik dat niet doen, dan moest ik de dag erna weer terugkomen en zouden ze er een infuus in hangen.
Ik lag wel prima op de bank, kussentje onder mijn hoofd en tv kijken. Als je stil ligt is de pijn minder erg. De eerste antibiotica was een hele strijd, want slikken lukte maar niet. Het sloeg gelukkig al wel vrij snel aan. Niet genoeg om te kunnen eten helaas, en ik had ongelooflijke honger na 2 dagen zonder eten. Ik heb het weekend geleefd op ontbijtdrink en kreeg zo ook meteen mijn vocht binnen. Die liter vocht is me net aan gelukt, dus ik hoefde niet terug naar het ziekenhuis(al wees mijn ochtendurine wel op uitdroging).
Zondagavond kon ik voor het eerst weer iets eten (brood zonder korstjes), en ongeveer anderhalve week later kon ik alles weer eten. Behalve dingen die erg kruimelen, want mijn tong was zijn beweeglijkheid kwijt en kon de restjes niet schoonvegen.
We zijn nu een maand verder. Mijn tong heeft bijna zijn oude beweeglijkheid terug. Nog steeds niet helemaal inderdaad, er zit nog een klein beetje zwelling onder mijn tong. Of wie weet is dat littekenweefsel. De onderkin is in ieder geval weg, ik praat weer zonder te slissen en het enige wat je nog ziet van de piercingpoging is een klein gaatje onder mijn tong. Vergelijking van een maand geleden en nu: tong en onderkin. En bedenk hierbij, de zwelling is nog heel veel erger geworden, dit was een paar uur na het zetten.
Wat ik eraan overgehouden heb? Een gaatje onder mijn tong, en de zekerheid dat ik dit NOOIT meer doe. Geen vreemde materialen meer in mijn lijf, het heeft vrij duidelijk laten merken daar niet van gediend te zijn, piercings en tattoo's zijn om naar te kijken en niet om zelf te hebben. Helaas. Schrale troost: ik heb mn doel gehaald. Ik heb 26 uur lang een piercing gehad. En tijdens het ziek op bed liggen heb ik alle LOTR films gekeken, dus dat doel is ook al bijna gehaald. Nouja, moet het er maar mee doen.
#46 Een (niet-zichtbare) piercing
Nou wat hou je dan nog over? De tongpiercing, nah, die is alsnog zichtbaar en dat past niet bij me. Navelpiercing hetzelfde, plus dat ik daar de buik niet voor heb. Van mijn tepels blijven ze af en down under moet ik echt geen naalden hebben.
Ik had het eigenlijk al opgegeven, de mogelijkheden waren voor mij allemaal niet geschikt. Tot ik hoorde over de tongwebpiercing. Een stuk metaal door het velletje onder je tong. Je ziet het alleen als je het laat zien, maar je voelt het zelf wel altijd. En, zo vond ik op internet, het geneest snel, er is nauwelijks zwelling en mensen om je heen hoeven niet te merken dat je een verse piercing hebt. En ik vond het mooi. Hoe het had moeten worden (google).
Klinkt ideaal, dus donderdag 17 februari ben ik met een vriendin de shop binnengelopen om mijn tong te laten doorboren. Iets waar ik nu, een maand later, niet meer aan moet denken.
Het zetten zelf ging heel erg snel, binnen een halve minuut zat het staafje er al doorheen. De naald deed wel even pijn, niet extreem, maar er stroomden wel tranen over mijn wangen terwijl ik eigenlijk gewoon moest lachen. Moest wel nog een tijdje blijven zitten/liggen omdat ik niet helemaal lekker was. Tijdens het naar huis fietsen merkte ik wel dat er wat zwelling ontstond, het praten ging wat minder lekker. Maar de piercing zelf voelde wel heel prettig aan en ik was er echt blij mee. Thuisgekomen lukte eten ook niet echt, zelfs vloeibaar eten was problematisch. Toen hadden alarmbellen al moeten gaan rinkelen. 's Avonds was de zwelling al zo erg dat ik een onderkin gekregen had, en het vlees onder mijn tong opgezwollen was waardoor het tegen mijn tanden aankwam. Ik heb een foto van de zwelling + piercing gemaakt..
Iedereen die bovenstaande beschrijving al onsmakelijk vindt of zich niet lekker begint te voelen: lees niet verder. Dit is geen leuk verhaal, dit is mijn ervaring met een piercing die compleet misgaat. De foto's zitten daarom ook onder een linkje.
Slapen ging niet zo goed, het deed toch wel behoorlijk pijn ondanks de pijnstillers. Mijn dag op school heb ik niet af kunnen maken, halverwege de dag kon ik mijn nek niet meer draaien, bijna niet meer praten door de zwelling, met heel veel moeite slikken en ik had een vreselijke hoofdpijn. In de hoop dat alles beter zou worden, ben ik even gaan slapen. Helaas, bij het wakker worden was de pijn nog net zo heftig. De zwelling was ondertussen zo erg dat de balletjes half in mijn tong verdwenen waren en ik geen verstaanbare klanken meer kon uitstoten. Ook had ik al een dag niets meer gegeten en kon ik mijn eigen speeksel zelfs niet meer doorslikken.
Teruggaan naar de shop was niet leuk. De pijn was erg, en ik wist dat het nog meer pijn zou doen om het staafje eruit te halen. Ik hoopte dat ze er dan een langer staafje in zouden zetten. Die hoop werd direct in de grond gemept, ik had een afstotingsreactie en dat zou alleen beter worden als de piercing eruit ging. Een halfuur heeft het geduurd, met veel tranen en paniek, en toen was hij eruit. En het voelde helemaal niet beter. Ik baalde dat ik geen piercing meer had, en in feite betaald had voor een ontstoken tong.
's Avonds bij mijn ouders zakte de zwelling onder invloed van ibu een beetje af. Eten was nog steeds niet mogelijk. Drinken ging met kleine slokjes. 's Nachts heeft mijn vader regelmatig gecontroleerd of ik nog wel goed ademde, de schat. Bij het opstaan meteen weer een ibu ingenomen en toen ging het mis. Goed mis. Om door te slikken gebruik je je tong, en de beweging zorgde ervoor dat de zwelling erger werd dan wanneer dan ook. Mijn tong was zo dik geworden dat ik mijn kiezen niet meer op elkaar kon zetten en mijn mond wijd open moest doen om te kunnen ademen (ik had een lichte verkoudheid en kon niet door mijn neus ademen). Een klein beetje zwelling extra en ademen zou niet meer mogelijk zijn.
Dus zaterdagochtend zat ik in het ziekenhuis bij de huisartsenpost, waar de zuster heel veel medelijden met me had. Antibiotica was wel nodig omdat er 'functieverlies' was: ik kon mijn tong niet bewegen en de zwelling was heftig te noemen. Met daarbij een opdracht: je moet weer gaan drinken. Hoeveel pijn het ook deed, ik moest verplicht een liter drinken die dag om uitdroging te verkomen. Ik had al twee dagen bijna niet gedronken. Zou ik dat niet doen, dan moest ik de dag erna weer terugkomen en zouden ze er een infuus in hangen.
Ik lag wel prima op de bank, kussentje onder mijn hoofd en tv kijken. Als je stil ligt is de pijn minder erg. De eerste antibiotica was een hele strijd, want slikken lukte maar niet. Het sloeg gelukkig al wel vrij snel aan. Niet genoeg om te kunnen eten helaas, en ik had ongelooflijke honger na 2 dagen zonder eten. Ik heb het weekend geleefd op ontbijtdrink en kreeg zo ook meteen mijn vocht binnen. Die liter vocht is me net aan gelukt, dus ik hoefde niet terug naar het ziekenhuis(al wees mijn ochtendurine wel op uitdroging).
Zondagavond kon ik voor het eerst weer iets eten (brood zonder korstjes), en ongeveer anderhalve week later kon ik alles weer eten. Behalve dingen die erg kruimelen, want mijn tong was zijn beweeglijkheid kwijt en kon de restjes niet schoonvegen.
We zijn nu een maand verder. Mijn tong heeft bijna zijn oude beweeglijkheid terug. Nog steeds niet helemaal inderdaad, er zit nog een klein beetje zwelling onder mijn tong. Of wie weet is dat littekenweefsel. De onderkin is in ieder geval weg, ik praat weer zonder te slissen en het enige wat je nog ziet van de piercingpoging is een klein gaatje onder mijn tong. Vergelijking van een maand geleden en nu: tong en onderkin. En bedenk hierbij, de zwelling is nog heel veel erger geworden, dit was een paar uur na het zetten.
Wat ik eraan overgehouden heb? Een gaatje onder mijn tong, en de zekerheid dat ik dit NOOIT meer doe. Geen vreemde materialen meer in mijn lijf, het heeft vrij duidelijk laten merken daar niet van gediend te zijn, piercings en tattoo's zijn om naar te kijken en niet om zelf te hebben. Helaas. Schrale troost: ik heb mn doel gehaald. Ik heb 26 uur lang een piercing gehad. En tijdens het ziek op bed liggen heb ik alle LOTR films gekeken, dus dat doel is ook al bijna gehaald. Nouja, moet het er maar mee doen.
Lopen maar
De trektocht door Ierland deed het misschien al vermoeden: ik hou wel van lange afstanden lopen. Je komt nog eens ergens, bent langzaam genoeg om goed om je heen te kijken en kan nog eens rustig een foto maken. De fiets gaat wat dat betreft iets te snel en dan moet je ook weer afstappen. Oh en mn fiets doet het niet zo hard meer op het moment, maar daar later meer over.
Ik woon sinds een halfjaar in Amsterdam, maar kan moeilijk zeggen dat ik de stad echt ken. Ik woon in een buitenwijk en ontloop het centrum eigenlijk wel omdat ik toeristen het irritantste soort mens op deze planeet vind. Ze lopen niet door, staan opeens midden op straat stil ("Oh kijk, *insert iets totaal oninteressants wat er te zien is*") en lijken totaal niet in de gaten te hebben dat er ook mensen zijn die wél een doel hebben. Toch heeft het centrum van Amsterdam best mooie plaatsen en daarom heb ik meegedaan aan een wandeltocht langs de historische gebouwen in Amsterdam.
#72 Meedoen aan een georganiseerde wandeltocht
Op 12 en 13 maart 2011 organiseert Ons Genoegen weer een mooie wandeltocht door "oud Amsterdam". Deze tocht voert u weer naar plekjes die voor velen onbekend zijn. U krijgt een wandelroute mee waarop de bijzondere monumenten en bezienswaardigheden met een bescheiden uitleg staan aangegeven. (aldus de website)
Ik was van plan om 9 uur te starten. Vroeg weg, dan is het nog rustig in het centrum, minder mensen om over te struikelen, je kan een lange afstand lopen en hebt ook nog wat aan de rest van je dag. Het liep iets anders, vroeg opstaan blijft een uitdaging en uiteindelijk ben ik kwart voor 1 pas gestart. Het werd daarom ook een iets kortere afstand, de 15km.
De route was leuk, het eerste deel liep echt door het drukke touristische centrum. Ik heb me netjes gedragen en niemand opzij geduwd, omver gelopen en ben niet boos geworden. Ik merk wel dat ik stadlopen minder leuk vind dan natuur. Het was wel typisch Amsterdam, inclusief getik op de ramen (kwam 2x langs een bordeel). Het tweede deel ging de jordaan in, en door het Westerpark. Dit is meer mijn smaak, kon mijn eigen tempo aanhouden en je zag ook nog wat groen.
Na iets minder dan 3 uur gelopen te hebben (met tussendoor 10 min pauze) kwam ik weer aan bij het beginpunt en kreeg ik medaille. Net de avondvierdaagse, alleen de bloemen en de sinaasappel met pepermunt en een zakdoek eromheen ontbraken nog. En het heuptasje, maar dat maakten de andere (overigens met name oudere) wandelaars wel weer goed.
Het plan was fiets pakken, naar huis, schoenen uit (had mijn oude sportschoenen aangedaan in plaats van mijn wandelschoenen, dus er was een blaar gevormd op mijn hiel en mijn voeten deden flink pijn) en eten. Band leeg. Naar de dichtstbijzijnde fietsenmaker, die was net 10 min daarvoor gesloten. Volgende zoeken. Daar konden ze mijn band wel oppompen. Nog even boodschappen gedaan en toen ik terug kwam was mijn band weer leeg. Band was niet gewoon leeg, maar lek.
En daar sta je dan, 7 km bij huis vandaan met boodschappen en een fiets waarop je niet meer kan rijden. Normaalgesproken zou ik gaan lopen, maar na die 15 km had ik daar niet zoveel trek meer in. Met fiets aan de hand naar de Westermarkt gelopen om daar de tram te pakken richting huis. Ik stond al half binnen, toen tramcontroleur opeens riep dat er geen fietsen naar binnen mochten. Ik moest maar gaan lopen. Ik zal hier maar niet neerzetten wat ik toen over die vent dacht, maar vrij vertaald komen er veel leestekens in voor.
Ja en wat moet je dan? Toch maar gaan lopen. Eerst naar de Dam (druk! maar mensen gaan tenminste wel voor je aan de kant als je een fiets hebt) en dan richting centraal station. Gelukkig is de tram die vanaf Centraal naar mijn huis rijdt wél fietsproof. Kwam het toch nog goed. Min of meer, ik ben een uur langer onderweg geweest en mijn blaar was ondertussen opengegaan.
Ik was te laat om de 20km te lopen, maar uiteindelijk heb ik in mijn zoektocht naar een fietsenmaker en wandeling naar de Dam wel 5km extra gelopen. Heb ik toch mijn zin gekregen (soort van. Een lekke band was ook niet helemaal de bedoeling). Met een medaille en een blaar als pijnlijke herinneringen.
Ik woon sinds een halfjaar in Amsterdam, maar kan moeilijk zeggen dat ik de stad echt ken. Ik woon in een buitenwijk en ontloop het centrum eigenlijk wel omdat ik toeristen het irritantste soort mens op deze planeet vind. Ze lopen niet door, staan opeens midden op straat stil ("Oh kijk, *insert iets totaal oninteressants wat er te zien is*") en lijken totaal niet in de gaten te hebben dat er ook mensen zijn die wél een doel hebben. Toch heeft het centrum van Amsterdam best mooie plaatsen en daarom heb ik meegedaan aan een wandeltocht langs de historische gebouwen in Amsterdam.
#72 Meedoen aan een georganiseerde wandeltocht
Op 12 en 13 maart 2011 organiseert Ons Genoegen weer een mooie wandeltocht door "oud Amsterdam". Deze tocht voert u weer naar plekjes die voor velen onbekend zijn. U krijgt een wandelroute mee waarop de bijzondere monumenten en bezienswaardigheden met een bescheiden uitleg staan aangegeven. (aldus de website)
Ik was van plan om 9 uur te starten. Vroeg weg, dan is het nog rustig in het centrum, minder mensen om over te struikelen, je kan een lange afstand lopen en hebt ook nog wat aan de rest van je dag. Het liep iets anders, vroeg opstaan blijft een uitdaging en uiteindelijk ben ik kwart voor 1 pas gestart. Het werd daarom ook een iets kortere afstand, de 15km.
De route was leuk, het eerste deel liep echt door het drukke touristische centrum. Ik heb me netjes gedragen en niemand opzij geduwd, omver gelopen en ben niet boos geworden. Ik merk wel dat ik stadlopen minder leuk vind dan natuur. Het was wel typisch Amsterdam, inclusief getik op de ramen (kwam 2x langs een bordeel). Het tweede deel ging de jordaan in, en door het Westerpark. Dit is meer mijn smaak, kon mijn eigen tempo aanhouden en je zag ook nog wat groen.
Na iets minder dan 3 uur gelopen te hebben (met tussendoor 10 min pauze) kwam ik weer aan bij het beginpunt en kreeg ik medaille. Net de avondvierdaagse, alleen de bloemen en de sinaasappel met pepermunt en een zakdoek eromheen ontbraken nog. En het heuptasje, maar dat maakten de andere (overigens met name oudere) wandelaars wel weer goed.
Het plan was fiets pakken, naar huis, schoenen uit (had mijn oude sportschoenen aangedaan in plaats van mijn wandelschoenen, dus er was een blaar gevormd op mijn hiel en mijn voeten deden flink pijn) en eten. Band leeg. Naar de dichtstbijzijnde fietsenmaker, die was net 10 min daarvoor gesloten. Volgende zoeken. Daar konden ze mijn band wel oppompen. Nog even boodschappen gedaan en toen ik terug kwam was mijn band weer leeg. Band was niet gewoon leeg, maar lek.
En daar sta je dan, 7 km bij huis vandaan met boodschappen en een fiets waarop je niet meer kan rijden. Normaalgesproken zou ik gaan lopen, maar na die 15 km had ik daar niet zoveel trek meer in. Met fiets aan de hand naar de Westermarkt gelopen om daar de tram te pakken richting huis. Ik stond al half binnen, toen tramcontroleur opeens riep dat er geen fietsen naar binnen mochten. Ik moest maar gaan lopen. Ik zal hier maar niet neerzetten wat ik toen over die vent dacht, maar vrij vertaald komen er veel leestekens in voor.
Ja en wat moet je dan? Toch maar gaan lopen. Eerst naar de Dam (druk! maar mensen gaan tenminste wel voor je aan de kant als je een fiets hebt) en dan richting centraal station. Gelukkig is de tram die vanaf Centraal naar mijn huis rijdt wél fietsproof. Kwam het toch nog goed. Min of meer, ik ben een uur langer onderweg geweest en mijn blaar was ondertussen opengegaan.
Ik was te laat om de 20km te lopen, maar uiteindelijk heb ik in mijn zoektocht naar een fietsenmaker en wandeling naar de Dam wel 5km extra gelopen. Heb ik toch mijn zin gekregen (soort van. Een lekke band was ook niet helemaal de bedoeling). Met een medaille en een blaar als pijnlijke herinneringen.
Nieuwe recepten
Tussen alle drukte en school door heb ik gelukkig ook tijd om zo nu en dan een nieuw recept uit te proberen. Met name gebak/zoetigheid omdat ik dat het leukst vindt om te doen (en de ingredienten vaak wat 'normaler' zijn en makkelijk te vinden).
#9 Probeer 25 recepten waarbij geen zakjes/pakjes gebruikt worden en maak hiervan een mooie foto voor in de receptenmap
Klik op de links om naar het originele recept te gaan.
#3 Chocolate-caramel bars
Niet heel makkelijk om te maken, de caramel wilde niet dik worden en het bakken van de onderste laag ging ook niet in 1x goed. Maar man, wat waren ze lekker toen ze klaar waren (aldus klasgenoten en mensen aan wie ik ze opgevoerd heb). Ik vond ze zelf niet geniaal, volgende keer wil ik van de onderste laag een echte brownie maken ipv alleen met cacaopoeder.
#4 Kwark met grapefruit
Heel basic eigenlijk, kostte nauwelijks tijd. Alleen het grapefruit pellen en proberen om de partjes heel te houden voor de foto was wat gedoe. Ik ben niet dolenthousiast over dit recept, vind de smaken niet goed bij elkaar passen, de grapefruit ligt er maar een beetje bij eigenlijk.
#5 Karin's citroentaart
Ik heb voor Day Zero al eerder een citroentaart gemaakt. Die vond ik toen niet zo'n succes en die zag er ook niet zo mooi uit. Vergeet die taart, deze is 10x lekkerder! Een echt zure bovenlaag (maar niet zo zuur dat je er vies van gaat kijken) en frisse smaak. Ja, ik ben om, citroentaart kan best lekker zijn.
#9 Probeer 25 recepten waarbij geen zakjes/pakjes gebruikt worden en maak hiervan een mooie foto voor in de receptenmap
Klik op de links om naar het originele recept te gaan.
#3 Chocolate-caramel bars
Niet heel makkelijk om te maken, de caramel wilde niet dik worden en het bakken van de onderste laag ging ook niet in 1x goed. Maar man, wat waren ze lekker toen ze klaar waren (aldus klasgenoten en mensen aan wie ik ze opgevoerd heb). Ik vond ze zelf niet geniaal, volgende keer wil ik van de onderste laag een echte brownie maken ipv alleen met cacaopoeder.
#4 Kwark met grapefruit
Heel basic eigenlijk, kostte nauwelijks tijd. Alleen het grapefruit pellen en proberen om de partjes heel te houden voor de foto was wat gedoe. Ik ben niet dolenthousiast over dit recept, vind de smaken niet goed bij elkaar passen, de grapefruit ligt er maar een beetje bij eigenlijk.
#5 Karin's citroentaart
Ik heb voor Day Zero al eerder een citroentaart gemaakt. Die vond ik toen niet zo'n succes en die zag er ook niet zo mooi uit. Vergeet die taart, deze is 10x lekkerder! Een echt zure bovenlaag (maar niet zo zuur dat je er vies van gaat kijken) en frisse smaak. Ja, ik ben om, citroentaart kan best lekker zijn.
Warme chocolademelk
#49 Ga vrijwillig naar buiten bij koud weer, raak verkleumd en geniet daarna extra van de warme chocolademelk
Vandaag was het koud. Als ik het weerbericht mag geloven zaten we rond vriespunt. Maar wat was het toch eigenlijk ook heerlijk weer: blauwe luchten, zonnetje erbij ... Hoog tijd om naar buiten te gaan en wat zon mee te pikken. Wat nou winterdepressie.
Samen met een vriendin de hele middag in het park rondgelopen, gespeeld met de camera's (ik heb een nieuwe en zij mocht mijn oude gebruiken). Toen we weer thuis kwamen waren we behoorlijk koud, met name onze handen. En wat is er dan lekkerder dan een mok warme chocolademelk. Proost!
(klik op de foto voor grotere formaat en om bij mijn fotostream te komen, waar de foto's van het park ook staan of komen te staan)
Vandaag was het koud. Als ik het weerbericht mag geloven zaten we rond vriespunt. Maar wat was het toch eigenlijk ook heerlijk weer: blauwe luchten, zonnetje erbij ... Hoog tijd om naar buiten te gaan en wat zon mee te pikken. Wat nou winterdepressie.
Samen met een vriendin de hele middag in het park rondgelopen, gespeeld met de camera's (ik heb een nieuwe en zij mocht mijn oude gebruiken). Toen we weer thuis kwamen waren we behoorlijk koud, met name onze handen. En wat is er dan lekkerder dan een mok warme chocolademelk. Proost!
(klik op de foto voor grotere formaat en om bij mijn fotostream te komen, waar de foto's van het park ook staan of komen te staan)
Abonneren op:
Posts (Atom)