Stuk metaal door je tong

Piercings fascineren me. Al jaren en ik heb geen idee waarom. Maar nooit heb ik de stap gezet om er zelf eentje te laten zetten. Niet vanwege de pijn, ik kan wel tegen een beetje pijn, maar toch wel vanwege de vooroordelen die (veel) mensen hebben. Dat piercings voor een bepaald type mensen zouden zijn, dat je er met piercings niet representatief uit kan zien en je eerder afgewezen wordt bij sollicitatiegesprekken. Nu heb ik op het moment niet de wens een representatieve functie te vervullen, een mantelpakje is zo niet mijn ding, ik ga mijn ruiten voor de toekomst niet ingooien. Dus wil ik iets wat je niet altijd kan zien.

#46 Een (niet-zichtbare) piercing
Nou wat hou je dan nog over? De tongpiercing, nah, die is alsnog zichtbaar en dat past niet bij me. Navelpiercing hetzelfde, plus dat ik daar de buik niet voor heb. Van mijn tepels blijven ze af en down under moet ik echt geen naalden hebben.

Ik had het eigenlijk al opgegeven, de mogelijkheden waren voor mij allemaal niet geschikt. Tot ik hoorde over de tongwebpiercing. Een stuk metaal door het velletje onder je tong. Je ziet het alleen als je het laat zien, maar je voelt het zelf wel altijd. En, zo vond ik op internet, het geneest snel, er is nauwelijks zwelling en mensen om je heen hoeven niet te merken dat je een verse piercing hebt. En ik vond het mooi. Hoe het had moeten worden (google).

Klinkt ideaal, dus donderdag 17 februari ben ik met een vriendin de shop binnengelopen om mijn tong te laten doorboren. Iets waar ik nu, een maand later, niet meer aan moet denken.

Het zetten zelf ging heel erg snel, binnen een halve minuut zat het staafje er al doorheen. De naald deed wel even pijn, niet extreem, maar er stroomden wel tranen over mijn wangen terwijl ik eigenlijk gewoon moest lachen. Moest wel nog een tijdje blijven zitten/liggen omdat ik niet helemaal lekker was. Tijdens het naar huis fietsen merkte ik wel dat er wat zwelling ontstond, het praten ging wat minder lekker. Maar de piercing zelf voelde wel heel prettig aan en ik was er echt blij mee. Thuisgekomen lukte eten ook niet echt, zelfs vloeibaar eten was problematisch. Toen hadden alarmbellen al moeten gaan rinkelen. 's Avonds was de zwelling al zo erg dat ik een onderkin gekregen had, en het vlees onder mijn tong opgezwollen was waardoor het tegen mijn tanden aankwam. Ik heb een foto van de zwelling + piercing gemaakt..

Iedereen die bovenstaande beschrijving al onsmakelijk vindt of zich niet lekker begint te voelen: lees niet verder. Dit is geen leuk verhaal, dit is mijn ervaring met een piercing die compleet misgaat. De foto's zitten daarom ook onder een linkje.

Slapen ging niet zo goed, het deed toch wel behoorlijk pijn ondanks de pijnstillers. Mijn dag op school heb ik niet af kunnen maken, halverwege de dag kon ik mijn nek niet meer draaien, bijna niet meer praten door de zwelling, met heel veel moeite slikken en ik had een vreselijke hoofdpijn. In de hoop dat alles beter zou worden, ben ik even gaan slapen. Helaas, bij het wakker worden was de pijn nog net zo heftig. De zwelling was ondertussen zo erg dat de balletjes half in mijn tong verdwenen waren en ik geen verstaanbare klanken meer kon uitstoten. Ook had ik al een dag niets meer gegeten en kon ik mijn eigen speeksel zelfs niet meer doorslikken.

Teruggaan naar de shop was niet leuk. De pijn was erg, en ik wist dat het nog meer pijn zou doen om het staafje eruit te halen. Ik hoopte dat ze er dan een langer staafje in zouden zetten. Die hoop werd direct in de grond gemept, ik had een afstotingsreactie en dat zou alleen beter worden als de piercing eruit ging. Een halfuur heeft het geduurd, met veel tranen en paniek, en toen was hij eruit. En het voelde helemaal niet beter. Ik baalde dat ik geen piercing meer had, en in feite betaald had voor een ontstoken tong.

's Avonds bij mijn ouders zakte de zwelling onder invloed van ibu een beetje af. Eten was nog steeds niet mogelijk. Drinken ging met kleine slokjes. 's Nachts heeft mijn vader regelmatig gecontroleerd of ik nog wel goed ademde, de schat. Bij het opstaan meteen weer een ibu ingenomen en toen ging het mis. Goed mis. Om door te slikken gebruik je je tong, en de beweging zorgde ervoor dat de zwelling erger werd dan wanneer dan ook. Mijn tong was zo dik geworden dat ik mijn kiezen niet meer op elkaar kon zetten en mijn mond wijd open moest doen om te kunnen ademen (ik had een lichte verkoudheid en kon niet door mijn neus ademen). Een klein beetje zwelling extra en ademen zou niet meer mogelijk zijn.

Dus zaterdagochtend zat ik in het ziekenhuis bij de huisartsenpost, waar de zuster heel veel medelijden met me had. Antibiotica was wel nodig omdat er 'functieverlies' was: ik kon mijn tong niet bewegen en de zwelling was heftig te noemen. Met daarbij een opdracht: je moet weer gaan drinken. Hoeveel pijn het ook deed, ik moest verplicht een liter drinken die dag om uitdroging te verkomen. Ik had al twee dagen bijna niet gedronken. Zou ik dat niet doen, dan moest ik de dag erna weer terugkomen en zouden ze er een infuus in hangen.

Ik lag wel prima op de bank, kussentje onder mijn hoofd en tv kijken. Als je stil ligt is de pijn minder erg. De eerste antibiotica was een hele strijd, want slikken lukte maar niet. Het sloeg gelukkig al wel vrij snel aan. Niet genoeg om te kunnen eten helaas, en ik had ongelooflijke honger na 2 dagen zonder eten. Ik heb het weekend geleefd op ontbijtdrink en kreeg zo ook meteen mijn vocht binnen. Die liter vocht is me net aan gelukt, dus ik hoefde niet terug naar het ziekenhuis(al wees mijn ochtendurine wel op uitdroging).

Zondagavond kon ik voor het eerst weer iets eten (brood zonder korstjes), en ongeveer anderhalve week later kon ik alles weer eten. Behalve dingen die erg kruimelen, want mijn tong was zijn beweeglijkheid kwijt en kon de restjes niet schoonvegen.

We zijn nu een maand verder. Mijn tong heeft bijna zijn oude beweeglijkheid terug. Nog steeds niet helemaal inderdaad, er zit nog een klein beetje zwelling onder mijn tong. Of wie weet is dat littekenweefsel. De onderkin is in ieder geval weg, ik praat weer zonder te slissen en het enige wat je nog ziet van de piercingpoging is een klein gaatje onder mijn tong. Vergelijking van een maand geleden en nu: tong en onderkin. En bedenk hierbij, de zwelling is nog heel veel erger geworden, dit was een paar uur na het zetten.

Wat ik eraan overgehouden heb? Een gaatje onder mijn tong, en de zekerheid dat ik dit NOOIT meer doe. Geen vreemde materialen meer in mijn lijf, het heeft vrij duidelijk laten merken daar niet van gediend te zijn, piercings en tattoo's zijn om naar te kijken en niet om zelf te hebben. Helaas. Schrale troost: ik heb mn doel gehaald. Ik heb 26 uur lang een piercing gehad. En tijdens het ziek op bed liggen heb ik alle LOTR films gekeken, dus dat doel is ook al bijna gehaald. Nouja, moet het er maar mee doen.